Касцёл Святых апосталаў Пятра і Паўла ў Гожы

Падзеі

УРАЧЫСТАСЦЬ У ГОНАР СВЯТЫХ АПОСТАЛАЎ ПЯТРА І ПАЎЛА

29 чэрвеня ў 12 гадзін запрашаем на ўрачыстасць, прысвечаную святым апосталам Пятру і Паўлу, якія асабліва шануюцца як вучні Езуса Хрыста і з'яўляюцца нябеснымі заступнікамі гожскага касцёла.

Дзень Пятра і Паўла - гэта свята, усталяванае ў гонар двух святых апосталаў, якія, як вядома, былі самымі руплівымі і заўзятымі вучнямі Хрыста: яны зрабілі для хрысціянства больш, чым хто б то ні было, і ў рэшце рэшт памерлі за сваю веру. Дзень святых апосталаў Пятра і Паўла адзначаецца 29 чэрвеня.

Трохі гісторыі

Чаму ж менавіта 29 чэрвеня? Справа ў тым, што першапачаткова свята было звязана з перанясеннем мошчаў апосталаў  ў катакомбы святога Себасцьяна, размешчаныя ў паўднёвай частцы Рыма. Паводле наяўных дадзеных, гэта падзея адбылася ў 258 годзе, а дакладней, як раз 29 чэрвеня таго года.

Аднак пазней ўсё гэта ўжо не мела значэння, і 29 чэрвеня сталі лічыць днём, калі абодва апостала прынялі святое пакутніцтва. Праўда, да гэтага часу дакладна невядома, памерлі вучні Хрыста ў адзін і той жа дзень ці ўсё ж Павел быў пакараны роўна праз год пасля смерці Пятра. Аднак адно можна сказаць напэўна - абодва апостала былі прысуджаныя да смерці падчас праўлення імператара Нерона.
Перш чым казаць пра прычыны, якія прывялі да пакарання смерцю Пятра і Паўла, трэба расказаць трохі пра жыццё гэтых святых.
 Сымон (такое імя Пётр атрымаў пры нараджэнні) нарадзіўся ў звычайнай сям'і. Яго бацька быў рыбаком, і сын спачатку вырашыў пайсці па слядах бацькі, гэта значыць заняцца рыбалоўствам. Аднак усё крута памянялася, калі брат Андрэй пазнаёміў яго з Езусам. Пасля гэтага Сымон прыняў хрышчэнне. А пасля спаслання Святога Духа ён, як і астатнія апосталы, адправіўся па свеце, каб распавесці людзям аб сваім настаўніку. Так, у 67 годзе Пётр выступіў з пропаведдзю ў Рыме, пасля чаго быў схоплены і прысуджаны да смерці. Згодна з рашэннем так званага суда, апостала павінны былі крыжаваць, аднак асуджаны палічыў, што не варты памерці гэтак жа, як Ісус, і настаяў на тым, каб яго ўкрыжавалі ўніз галавой.
А вось у Паўла, якога да хрышчэння звалі Саўл, усё было зусім не так. З самага пачатку ён быў далёка не святым і далёка не апосталам. Наадварот, ён выступаў супраць хрысціянскай рэлігіі і быў ганіцелем яе паслядоўнікаў. Аднак у адзін цудоўны дзень, калі Саўл накіроўваўся па справах у Дамаск, да яго звярнуўся сам Бог.
Падарожнік убачыў яркае святло, асляпіўшае яго, і пачуў голас, які спытаў, чаму ён не верыць у Бога. Гэты ж голас загадаў аслепшаму працягваць шлях у Дамаск, што той з дапамогай сваіх спадарожнікаў і зрабіў. У гэтым горадзе Саўл пачаў вывучаць веру, а праз тры дні быў ахрышчаны. Прычым падчас святога сакрамэнту адбыўся цуд: мужчына стаў відушчым. З тых часоў ён зрабіўся такім жа заўзятым і старанным вучнем Хрыста, як і Пётр, і стаў не менш актыўна прапаведаваць хрысціянства.
Паўлу не раз даводзілася сядзець у вязніцы за свае пропаведзі. А калі апостала арыштавалі ў Рыме (адбылося гэта ці то ў 67 годзе, ці то ў 68-м), яго прысудзілі да абязглавлівання. Асуджанага не ўкрыжавалі толькі таму, што ён меў права рымскага грамадзяніна, іншымі словамі, ён не быў рабом.
Дарэчы, пачытаць святых Пятра і Паўла сталі практычна адразу пасля іх пакарання. А з з'яўленнем у 324 годзе першых храмаў, збудаваных у гонар апосталаў, дзень іх памяці набыў статус аднаго з самых шанаваных хрысціянскіх святаў.

Image title