Kościół Śwętych Apostołów Piotra i Pawła w Hoży

Rozwój

List pasterski na Wielkanoc 2019 r.

Arcybiskup Tadeusz Kondrusiewicz

ZMARTWYCHWSTAŁY CHRYSTUS NASZĄ NADZIEJĄ

List pasterski na Wielkanoc 2019 r.

“Raduj się, ziemio, opromieniona tak niezmiernym blaskiem,
a oświecona jasnością Króla wieków,
poczuj, że wolna jesteś od mroku, co świat okrywa!”

(Exsultet)

Umiłowani kapłani, osoby konsekrowane, bracia i siostry!

Słowami wspaniałego Orędzia Wielkanocnego “Exsultet” – „Raduj się, ziemio”, Kościół w Wigilię Paschalną ogłasza radość tej jedynej w historii ludzkości nocy, która była „godna poznać czas i godzinę zmartwychwstania Chrystusa“ (Exsultet).

Po dramacie Wielkiego Piątku, gdy wydawało się, że zwyciężyło „królestwo śmierci”, nadeszła noc poprzedzająca „trzeci dzień”, w którym Chrystus Zmartwychwstał. Uroczystość Zmartwychwstania Chrystusa jest wspaniałą okazją do rozważenia tajemnicy powstania Jezusa z martwych oraz duchowego odrodzenia każdego z nas i społeczeństwa.

Prawda zmartwychwstania jest fundamentem naszej wiary. Nie bez powodu św. Paweł apostoł mówi, że „jeżeli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także nasza wiara” (1 Kor 15, 14). I dodaje: „Chrystus Zmartwychwstał, jako pierwszy spośród tych, co pomarli” (1 Kor 15, 20). Bez prawdy o zmartwychwstaniu chrześcijaństwo byłoby domem zbudowanym na piasku, który szybko i lekko porwałyby wezbrane wody i wichry (por. Mt 7, 24-27).

Skąd wiemy, że Chrystus zmartwychwstał? W tamtym czasie nie było jeszcze dziennikarzy, czasopism, radio, telewizji, internetu, kamer monitorujących, statków kosmicznych. Co więcej, żaden z ewangelistów nie opisuje momentu zmartwychwstania.

Przede wszystkim należy powiedzieć, że sam Jezus wielokrotnie mówił o swoim zmartwychwstaniu. Dla przykładu: po wyznaniu przez Piotra apostoła wiary w Chrystusa, jako Syna Bożego w okolicach Cezarei Filipowej (por. Mt 16, 16), Jezus mówił swoim uczniom, że „że musi iść do Jerozolimy i wiele cierpieć od starszych i arcykapłanów, i uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie” (Mt 16, 21).

Obok zapowiedzi swego zmartwychwstania, Jezus kilka razy ukazał swoją władzę nad życiem i śmiercią. Poświadcza to wskrzeszenie córki Jaira (por. Mk 5, 39-42), młodzieńca z Nain (por. Łk 7, 11-15) i Łazarza (J 11, 42-44) . Interesującym jest, że przed wskrzeszeniem Łazarza Jezus powiedział jego siostrze Marcie: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we Mnie wierzy, choćby i umarł, żyć będzie.” (J 11, 25) . Wydarzenia te zapowiadają zmartwychwstanie Chrystusa.

Wiara w zmartwychwstanie Jezusa ma dwa źródła. Mianowicie, pusty grób Jezusa oraz spotkania ze Zmartwychwstałym uczniów i innych ludzi.

Pierwszym ważnym świadkiem prawdy zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią jest Jego pusty grób, który zobaczyły kobiety idące tam rankiem trzeciego dnia, by zgodnie ze zwyczajem żydowskim, namaścić Jego ciało olejami (por. Łk 24, 1-3). Więcej, zagubione i wystraszone niespodziewanie spostrzegły dwóch mężczyzn w lśniących szatach, którzy zwrócili się do nich: „Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał” (Łk 24, 4-6).

Głęboko poruszone niewiasty „wróciły od grobu, oznajmiły to wszystko Jedenastu i wszystkim pozostałym” i w ten sposób stały się pierwszymi zwiastunkami Zmartwychwstania Chrystusa (por. Łk 24, 9-10).

Oczywiście, apostołowie Piotr i Jan skierowali się na to miejsce. Znaleźli pusty grób (por. J 20, 2-8), który świadczył o zwycięstwie Chrystusa nad śmiercią.

Kolejnym źródłem prawdy o zmartwychwstaniu są spotkania Jezusa z apostołami i innymi ludźmi. Najpierw Jezus ukazał się kobietom, które przybyły do grobu z wonnymi olejami, i biegły do apostołów z wieścią o powstaniu z martwych. Wyszedł im naprzeciw mówiąc: „Witajcie! (…) Nie bójcie się. Idźcie, oznajmijcie Moim braciom: niech idą do Galilei, tam Mnie zobaczą” (Mt 28, 9-10).

Następnie miało miejsce wiele spotkań z apostołami. Na drodze do Emaus, gdzie uczniowie poznali Go dopiero przy łamaniu chleba i wyruszyli, by innym obwieścić nowinę o cudzie zmartwychwstania (por. Łk 24, 13-35). W Wieczerniku, w którym Tomasz był nieobecny, a Jezus pozwolił im się dotknąć i spożył z nimi rybę (por. Łk 24,36-45; J 20,19-23). Po tygodniu kolejne spotkanie ponownie odbyło się w Wieczerniku wraz z Tomaszem, któremu Jezus pozwolił dotknąć swoich ran i uczył, by być osobą wierzącą, a nie niedowiarkiem. Mówił przy tym, iż błogosławionymi są ci, którzy nie widzieli, a uwierzyli (por. J 20,24-29).

Pismo Święte ukazuje także inne spotkania, jak doświadczenie Szawła pod Damaszkiem, gdy światło Zmartwychwstałego Jezusa oślepiło go – gorliwego prześladowcę chrześcijan i uczyniło z niego św. Pawła, apostoła narodów (por. Dz 9, 1-19).

            Ze wspomnianych spotkań możemy wysnuć wniosek, że Jezus rzeczywiście zmartwychwstał. Jego autentyczne i rzeczywiste zmartwychwstałe ciało posiada jednak równocześnie nowe właściwości ciała uwielbionego: nie sytuuje się ono już w czasie i przestrzeni, ale może uobecnić się na swój sposób, gdzie i kiedy chce (Por. Mt 28, 9. 16-17; Łk 24, 15. 36; J 20, 14. 19. 26; 21, 4), ponieważ Jego człowieczeństwo nie może już być związane z ziemią i należy wyłącznie do Boskiego panowania Ojca (Por. J 20, 17) o czym świadczy np. wejście Jezusa do Wieczernika mimo drzwi zamkniętych (por. KKK 645).

Ostatnie spotkanie Jezusa z apostołami miało miejsce w dniu wniebowstąpienia, kiedy przekazał im misję apostolską, by szli i głosili Ewangelię całemu światu (por. Mt 28, 18-20). Od tej chwili Kościół potwierdza, że tajemnica paschalna wiedzie ku nowej, duchowo odrodzonej ludzkości.

Prawda zmartwychwstania jest najwartościowszym darem Bożym, a jednocześnie i zadaniem. Otworzyła szlak do duchowych narodzin i stała się drogowskazem w naszym codziennym życiu. Chrześcijanin nie ucieka od świata, lecz nadaje mu boski sens. Św. Paweł Apostoł uczy, że „Jeśliście razem z Chrystusem powstali z martwych, szukajcie tego, co w górze, gdzie przebywa Chrystus zasiadając po prawicy Boga. Dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi” (Kol 3, 1-2).

Czego należy „szukać w górze”? Odpowiada sam św. Paweł: miłosierdzia, łagodności, pokory, delikatności, cierpliwości, cichości, wzajemnego przebaczenia i miłości, która jest więzią doskonałości (por. Kol 3, 12-14).

Jest to duchowa praca nad sobą. To codzienne wspinanie się po duchowej drabinie. Potrzebujemy Bożej łaski, aby ta praca przynosiła owoce. Otrzymujemy ją przez posługę Kościoła, dzięki paschalnej tajemnicy śmierci i zmartwychwstania Chrystusa. Ona daje nam siłę do przechodzenia z grzechu do cnoty, ze smutku do radości, ze śmierci do życia.

Prawda zmartwychwstania dotyczy każdego z nas. Ogarnęła nas dzięki sakramentowi chrztu świętego. Przez zmartwychwstanie Chrystus otwiera nam dostęp do nowego życia duchowego. Pięknie mówi o tym apostoł wśród pogan: „I jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni” (1Kor 15, 22).

Dzięki woli Bożej, „odkąd o świcie trzeciego dnia, Jezus ukrzyżowany zmartwychwstał ostatnie słowo nie należy do śmierci, ale do życia! I to jest nasza pewność: ostatnie słowo to nie grób, to nie śmierć, lecz życie. Dlatego tak często powtarzamy: Chrystus zmartwychwstał, bowiem w Nim grób został pokonany i narodziło się życie” naucza papież Franciszek (por. http://nowy.ekai.pl/media/szuflada/katecheza_Ojca_witego_Franciszka.htm).

Z tego względu Ojciec Święty Benedykt XIV wzywa do porzucenia rozpaczy i życia nadzieją, w której już jesteśmy zbawieni (por. SS 1, Rz 8, 24).

Prawda o zmartwychwstaniu przedstawia szeroką perspektywę ludzkiego życia. Jest tchnieniem wieczności, odrzuca strach współczesnego człowieka przed przyszłością, pomaga przezwyciężyć trudności życia, umacnia nadzieję i według nauki św. Pawła apostoła wzywa, by żyć dla Chrystusa, a nie dla siebie (por. 2 Kor 5,15).

4.      Potrzebujemy nie tylko osobistego zmartwychwstania, lecz także przemiany społeczeństwa. Cały nasz kraj powinien zmartwychwstać do nowego życia. Przemiany społeczno-polityczne lat 90-tych minionego wieku stworzyły nowe możliwości. Do tego błogosławionego czasu nasz kraj zdążał szlakiem prześladowania za wiarę, jej mężnego wyznawania i modlitwy. Trzy dekady temu rozpoczął się proces nawrócenia, zapowiedziany przez Maryję w Fatimie w 1917 r.

Czy właściwie wykorzystujemy możliwości dane nam przez Bożą Opatrzność? Czy światło zmartwychwstania przemienia nas osobiście i naszą Ojczyznę? Czy nasze życie osobiste i społeczne przeżywamy z Bogiem? Czy robimy wszystko, by w naszych duszach i prawodawstwie znajdowało się godne miejsce dla Boga? Czy na poziomie państwowym i osobistym autentycznie chcemy zachować nasze rodziny od kryzysów, które niesie tragedia rozwodów, wolnych związków kobiet i mężczyzn – bez błogosławieństwa Kościoła, domaganie się sprzecznych z prawem Bożym związków homoseksualnych i propaganda ideologii gender? Czy rzeczywiście troszczymy się o poszanowanie życia, najcenniejszego Bożego daru i przezwyciężenie dramatu wyniszczenia narodu, czego skutkiem jest niż demograficzny Białorusi? Czy nasze środki masowego przekazu i instytucje kultury czuwają nad kształtowaniem narodu w oparciu o wartości chrześcijańskie?

Młodzież potrzebuje szczególnej uwagi, ponieważ jest narażona na wpływ amoralnego świata obecnego w reklamach, mediach, stylu życia, zabawach i uzależnieniach. Dążenie do zysku za wszelką cenę, również niemoralnymi środkami prowadzi do nieodwracalnych zmian w psychice i moralności młodzieży.

Droga młodzieży, budujcie swoją przyszłość na trwałym fundamencie, którym jest Chrystus i nauka Kościoła. Bądźcie odważnymi świadkami zmartwychwstania Chrystusa. Nie pozwólcie, by ktokolwiek wyrwał Boga z Waszych serc. Pamiętajcie, że Wasze ciała powinny być świątyniami Ducha Świętego (por. 1 Kor 6, 19).

Na naszych oczach dokonuje się proces przeszczepiania na białoruską ziemię ideologii nihilistycznej, która pragnie zniszczyć Bożą prawdę.

         Dzisiaj musimy koniecznie popatrzeć na nasze sprawy z perspektywy zmartwychwstania. W wielu sferach życia osobistego i społecznego dostrzegamy dyktaturę materializmu praktycznego. Propagowany jest styl życia, w którym nie ma miejsca dla Boga. Zamienia Go człowiek, którego wartość mierzy się sprawnością fizyczną i biznesową zaradnością, kontem w banku i hedonistycznym korzystaniem z przyjemności. Całemu temu fałszywemu obrazowi świata trzeba przeciwstawić prawdę o świętości człowieka, stworzonego na obraz i podobieństwo Boże (por. Rdz 1, 26) i zbawionego najdroższą krwią Chrystusa (por. 1 P 1, 19).

         6.      Bracia i siostry!

         Serdecznie pozdrawiam Was wszystkich z okazji radosnych i zbawczych Świąt Wielkanocnych! Pozdrawiam chrześcijan, którzy dzisiaj świętują razem z nami tę Uroczystość! Pozdrawiam prawosławnych braci i siostry, którzy za tydzień będą obchodzić Paschę!

         Pozdrawiam ludzi dobrej woli!

         Dzielę się z Wami radością zmartwychwstania Chrystusa. Wierzę, że zmartwychwstały Jezus pomoże nam godnie odpowiedzieć na wyzwania czasu. Dzisiaj mówi nam: „Bądźcie odważni: Jam zwyciężył świat” (J 16, 33).

         Od pustego grobu Chrystusa z nadzieją wyruszmy w przyszłość, ponieważ jest z nami zmartwychwstały Jezus.

         Wielkanocne życzenia wzmacniam błogosławieństwem w imię Ojca, + i Syna, i Ducha Świętego. Amen. 

Arcybiskup Tadeusz Kondrusiewicz

Metropolita Mińsko-Mohylewski