Kościół Śwętych Apostołów Piotra i Pawła w Hoży

Nowości

27.11.2015

LIST PASTERSKI KSIĘDZA BISKUPA ALEKSANDRA KASZKIEWICZA NA ADWENT 2015 ROKU

LIST PASTERSKI KSIĘDZA BISKUPA ALEKSANDRA KASZKIEWICZA

NA ADWENT 2015 ROKU

  Umiłowani w Chrystusie Panu Bracia i Siostry, Drodzy Diecezjanie!

   Po raz kolejny dane nam jest stanąć na progu Adwentu – bardzo ważnego i pięknego okresu roku liturgicznego, który ma nas przygotować duchowo do spotkania z Jezusem Chrystusem w Tajemnicy Jego Narodzenia. Przed nami cztery tygodnie radosnego oczekiwania, wytrwałego czuwania, oczyszczenia serc i rozbudzenia w nich tęsknoty za Zbawicielem, który jak ożywcza rosa zstąpi z niebios i „przyjąwszy postać sługi” (Flp 2,7) jawi się nam jako Emmanuel – Bóg z nami.

   Adwentowy nastrój oczekiwania i tęsknoty przypomina nam, że przyjście na świat Chrystusa Pana, które zmieniło bieg historii ludzkości, zostało poprzedzone długim oczekiwaniem Narodu Wybranego na spełnienie się obietnic Bożych. Słuchając Słowa Bożego, głoszonego przez proroków, Izraelici uczyli się odczytywać dzieje własnego narodu, jako realizację zbawczego planu Pana Boga. Nie tylko w czasach pokoju i dobrobytu, w radości zwycięstw i odnoszonych sukcesów, ale także w goryczy porażek i niepowodzeń, w doświadczeniu niewoli i upokorzenia Naród Wybrany wierzył wytrwale i ufnie w Boga dobrego i miłosiernego, sprawiedliwego i wiernego własnym obietnicom.

   „Oto nadejdą dni – wyrocznia Pana – kiedy wypełnię pomyślną zapowiedź […]. W owych dniach i w owym czasie wzbudzę Dawidowi potomstwo sprawiedliwe” – słyszymy dziś w pierwszym czytaniu proroctwo Jeremiasza (Jr 33,14-15). W tajemnicy Wcielenia Syna Bożego zapowiedzi proroków znajdują swoje wypełnienie. Jezus Chrystus w słowach i czynach, a przede wszystkim przez swoją mękę, śmierć i zmartwychwstanie, objawia najgłębszy sens sprawiedliwości Bożej: „albowiem Bóg nie posłał swego Syna na świat po to, aby świat potępił, ale po to, by świat został przez Niego zbawiony” (J 3,17).

   Okres Adwentu jest nie tylko wspomnieniem epoki oczekiwania na przyjście Syna Bożego w ludzkim ciele. Adwent przypomina nam także, że dzieje świata i historia ludzkości zmierzają do swego kresu, do celu, jakim jest ostateczne spotkanie z Bogiem. To przypomnienie jest nam bardzo potrzebne, bo w troskach codziennego życia, w rutynie pracy i obowiązków domowych ten cel może nam niekiedy zniknąć z oczu. Perspektywa kresu życia i stanięcia przed Panem nie powinna nas zasmucać, wzbudzać w sercu lęk czy prowadzić do rozpaczy. Gdy Pan Jezus naucza o swoim powtórnym przyjściu, mówi, owszem, o „trwodze narodów bezradnych”, o „ludziach, którzy mdleć będą ze strachu” i o „mocach niebios, które zostaną wstrząśnięte” (Łk 21,25-26), ale równocześnie zachęca nas, swoich uczniów, do spokoju i ufności: „A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie” (Łk 21,28).

Można, a nawet trzeba postawić sobie pytanie: co należy czynić, aby być przygotowanym na spotkanie z Panem, aby mieć spokojne i ufne spojrzenie na sprawy ostateczne, na przemijanie świata i zbliżający się kres naszego życia doczesnego?

   Odpowiedź znajdujemy w dzisiejszej Ewangelii. Pan Jezus przestrzega nas przed ociężałością serca z powodu grzechu, wzywa do uwolnienia się od nadmiernych trosk doczesnych i od spraw niepotrzebnych, niemających znaczenia dla naszego zbawienia, a także zachęca do nieustannego czuwania i wytrwałej modlitwy.

   Rozpoczynający się okres Adwentu jest szczególną okazją, aby usłyszeć to Jezusowe wezwanie, wziąć je sobie do serca i starać się wprowadzić w życie.

    Uświęcona wiekami tradycja Kościoła zachęca nas do rezygnacji z hucznych zabaw i rozrywek, abyśmy unikając nadmiernego rozproszenia i zajmowania się błahostkami, więcej uwagi mogli poświęcić sprawom duchowym.

mogli poświęcić sprawom duchowym.

   Wielu chrześcijan podejmuje rozmaite postanowienia adwentowe, które pomagają walczyć ze złymi skłonnościami i z nałogami, przezwyciężać własny egoizm i otwierać się na bliźnich, rozwijać i pogłębiać życie modlitwy, a także owocniej korzystać z sakramentów świętych.

  

   Drodzy Bracia i Siostry!

   Jak Wam zapewne wiadomo, 8 grudnia, w Uroczystość Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, w całym Kościele Katolickim rozpocznie się Nadzwyczajny Jubileusz Miłosierdzia, który będzie trwał do 20 listopada 2016 roku. W ramach obchodów Roku Jubileuszowego w naszej diecezji, 13 grudnia, w III Niedzielę Adwentu, w Bazylice Katedralnej w Grodnie i w kościele Podwyższenia Krzyża Świętego w Lidzie zostaną otworzone na cały rok Drzwi Święte, które staną się Bramą Miłosierdzia. Przez cały Rok Święty można będzie uzyskać odpust zupełny, pielgrzymując do Bramy Miłosierdzia, przystępując do Sakramentu Pojednania i Eucharystii.

   Ojciec Święty Franciszek, ogłaszając Rok Jubileuszowy, zaprasza całą wspólnotę Kościoła powszechnego do ponownego odkrywania, zgłębiania i rozważania tajemnicy miłosierdzia jako objawienia bezgranicznej miłości Boga do człowieka.

   Motto Roku Świętego Miłosierni jak Ojciec jest nawiązaniem do słów Jezusa: „Bądźcie miłosierni, jak Ojciec wasz jest miłosierny” (Łk 6,36). Ten nakaz Zbawiciela dotyczy każdego z nas, bo każdemu z nas na co dzień Pan Bóg okazuje swoje nieskończone miłosierdzie.

    Papież Franciszek zachęca nas, abyśmy podczas Jubileuszu zastanowili się nad uczynkami miłosierdzia względem ciała i względem duszy, abyśmy na nowo je odkryli jako prawdziwe „serce Ewangelii”. Pomoże nam to wyzbyć się egoizmu i obojętności, uwrażliwi sumienie na potrzeby braci i sióstr, nauczy rozpoznawać w każdym cierpiącym człowieku oblicze samego Chrystusa. W czasie trwania Roku Świętego za wykonanie jednego lub kilku uczynków miłosierdzia względem ciała i względem duszy można będzie uzyskać łaskę odpustu zupełnego. Rozpoczynający się Adwent i następujący po nim świąteczny Okres Bożego Narodzenia to sposobny czas do dzielenia się z bliźnimi naszą miłością, dobrocią, życzliwością. Zechciejmy przypomnieć sobie, na czym polegają uczynki miłosierdzia względem duszy i względem ciała, spróbujmy rozejrzeć się wokół siebie i dostrzec ubogich, w najszerszym tego słowa znaczeniu, którzy potrzebują naszej pomocy, duchowej czy materialnej, i postarajmy się otworzyć dla nich drzwi naszych serc. Pamiętajmy na słowa Jezusa: „Błogosławieni miłosierni, albowiem oni miłosierdzia dostąpią” (Mt 5,7).

   Życzę każdemu z Was, Drodzy Bracia i Siostry, pełnego prawdziwej radości i obfitującego we wszelkie owoce łaski adwentowego czuwania. Polecam Was opiece Bożej Rodzicielki Maryi, Matki Miłosierdzia. Na czas adwentowej odnowy ducha i na radość odkrywania tajemnicy miłosierdzia Bożego w Nadzwyczajnym Roku Świętym wszystkim Wam z całego serca błogosławię.

Aleksander Kaszkiewicz

Biskup Grodzieński